Er was eens een zonnige ochtend bij Vakantiekids. De vogels floten, de lucht was blauw en het gras voelde nog een beetje nat van de dauw. Het beloofde een perfecte dag te worden vol avontuur.

Maar… niet voor iedereen.

Aan de rand van het veld liep Jeroen heen en weer. Zijn blauwe pet stond een beetje scheef op zijn hoofd en met zijn blauwe schoenen schopte hij kleine steentjes vooruit. “Hmm… dit is echt een probleem,” mompelde hij. Jeroen was stoer. Hij hield van sporten, van zwemmen, van rennen door het bos en misschien nog wel het allermeest van het bedenken van de leukste en gekste spelletjes. Maar vandaag had hij een idee… zó groot, zó spannend en zó leuk…

…dat hij het niet alleen kon.

Hij bleef staan, zette zijn handen in zijn zij en keek vastberaden voor zich uit. “Ik heb hulp nodig. De beste hulp!” En zonder nog langer te twijfelen, ging Jeroen op pad.

Niet veel verderop zag hij Rakker. “Rakker!” riep Jeroen enthousiast terwijl hij aan kwam rennen. “Ik heb een MEGA goed idee! Wil je me helpen?” Rakker keek nieuwsgierig op. “Vertel!” Jeroen sprong bijna van enthousiasme terwijl hij begon te vertellen. “Een super groot spel! Met rennen, klimmen, misschien zelfs water… en een geheime opdracht!” Rakker trok zijn wenkbrauwen op. “Wow… dat klinkt wel heel spannend…” Jeroen knikte snel. “Ja toch?! Doe je mee?!” Rakker dacht even na… en gaapte toen. “Ehh… ik ben eigenlijk best moe vandaag…” Jeroen zakte een klein beetje in. “Oh… oké.” Toen hij weer wegliep, mompelde hij zachtjes:

“Jeroen & Rakker… hmm… nee… dat klinkt ook niet echt als een topteam…”

Even later kwam hij Bea tegen, die rustig zat te knutselen. “Bea! Jij bent precies wie ik nodig heb!” zei Jeroen. Bea keek op en glimlachte. “Wat ga je doen?” “Een avontuurspel! Groot, spannend, vol actie!” Bea luisterde aandachtig en knikte. Maar toen Jeroen klaar was, zei ze zachtjes:  “Het klinkt superleuk… maar ik blijf vandaag liever hier knutselen.” Jeroen probeerde te glimlachen. “Snap ik…” Toen hij wegliep, fluisterde hij: 

“Jeroen & Bea… nee… dat voelt niet helemaal goed…”

Bij het speelveld zag hij Tommie rondrennen. “Tommie! Perfect!” riep Jeroen. “Hou je van avontuur?” “JA!” riep Tommie meteen. Jeroen begon weer enthousiast te vertellen. Zijn handen gingen alle kanten op terwijl hij sprak. Maar Tommie keek ineens op zijn horloge. “Oh nee! Ik moet zo weg!” Jeroen stopte midden in zijn verhaal. “Echt?” “Sorry!” riep Tommie terwijl hij wegrende.

Jeroen zuchtte. “Jeroen & Tommie… nee… ook niet…”

Nog één kans, dacht Jeroen. Hij zag Pablo staan en liep er snel naartoe. “Pablo! Alsjeblieft, zeg dat jij tijd hebt!” Pablo lachte. “Rustig, rustig! Wat is er?” Jeroen vertelde nog één keer zijn hele plan. Dit was zijn laatste hoop. Pablo knikte langzaam. “Het klinkt echt geweldig, Jeroen… maar ik heb vandaag al iets anders.” En daar ging zijn laatste beetje hoop. “Oh…” zei Jeroen zacht.

Terwijl hij wegliep, fluisterde hij:  “Jeroen & Pablo… nee… het zit er gewoon niet in vandaag…”

Met langzame stappen liep Jeroen naar de rand van het bos. De bomen ritselden zachtjes in de wind. Normaal werd hij daar altijd blij van… maar nu niet echt. Hij ging op een boomstam zitten en keek naar de grond. “Misschien is mijn idee gewoon te groot…” zei hij zachtjes.

“Of misschien heb je gewoon de juiste persoon nog niet gevonden.” Jeroen keek meteen op. Daar stond iemand. Met rood haar in een vlecht. Sproetjes op haar wangen. Een rood shirt en rode schoenen. In haar handen hield ze papier en stiften. “Bambi!” zei Jeroen verbaasd. Bambi liep naar hem toe en ging naast hem zitten. “Wat is er aan de hand?” En toen vertelde Jeroen alles. Over zijn idee. Over het zoeken. Over hoe het steeds nét niet lukte. Bambi luisterde aandachtig. Ze zei niks. Ze dacht na. En toen begon ze te glimlachen. “Maar Jeroen…” zei ze, “dit is juist een fantastisch idee!” Jeroen keek haar verrast aan. “Vind je?” “Ja!” zei Bambi enthousiast. “We kunnen er een speurtocht van maken! Met aanwijzingen! En opdrachten! Misschien zelfs knutselmomenten onderweg!” Jeroen sprong overeind. “JA! Dat bedoel ik!” Bambi sprong ook op. “En we maken een geheim eindpunt!” “En misschien een wateropdracht!” riep Jeroen. “En taart!” zei Bambi. Ze keken elkaar aan. En moesten allebei lachen.

Toen zei Jeroen langzaam: “Jeroen & Bambi…” Bambi knikte. “Dat klinkt goed.” “Dat klinkt PERFECT!” riep Jeroen. “Wil je… wil je me helpen? Hier… bij Vakantiekids? Niet alleen vandaag… maar vaker?” Bambi hoefde geen seconde na te denken. “Natuurlijk, Jeroen!” zei ze stralend. “Heel graag zelfs!”

En vanaf dat moment…

…waren ze een team.

Jeroen met zijn stoere, wilde ideeën. Bambi met haar slimme, creatieve plannen. Samen bedachten ze de leukste creaties, de spannendste spellen en de mooiste speurtochten.

En iedereen wist het al snel:

Als Jeroen en Bambi samen iets bedenken…

…dan wordt het gegarandeerd een avontuur om nooit te vergeten.

En dit?

Dit was nog maar het begin.